گانودرما و تقویت سیستم ایمنی بدن
یکی از مهمترین خواص قارچ گانودرما لوسیدم، تقویت سیستم ایمنی بدن می باشد. شواهد حاکی از آن است که گرچه این قارچ در درجه اول بیشتر بر روی تقویت سیستم ایمنی بدن افراد بیمار تأثیرگذار است اما به عنوان یک مکمل غذایی موجب تقویت سیستم ایمنی بدن افراد سالم نیز می شود.
از علل تاثیر گذاری این قارچ بر روی سیستم ایمنی بدن می توان به موارد زیر اشاره کرد:

1- این قارچ با تأثیر بر روی ژن های گلبول های سفید که بخش مهم سیستم ایمنی بدن را تشکیل می دهند، موجب تقویت سیستم ایمنی بدن خواهد شد. تحقیقاتی که بر روی بیماران مبتلا به سرطان انجام شده نشان دهنده این موضوع است که این قارچ فعالیت نوعی گلبول سفید به نام سلول های کشنده طبیعی را که وظیفه مبارزه با عفونت ها و سرطان را در بدن بر عهده دارند، افزایش می دهد.

2- علت دیگر وجود پلی ساکاریدهای نادر در این قارچ است که موجب تقویت DNA و RNA موجود در مغز استخوان شده و از این طریق موجب افزایش تولید سلولهای B میشوند. وجود این سلولها در کنار سلول های T هنگام عملکرد سیستم ایمنی بدن بسیار حیاتی است.در نتیجه این قارچ می‌تواند در بهبود بیماری‌های خود ایمنی نیز موثر واقع شود.
علاوه بر آن وجود این پلی ساکاریدها از این قارچ آنتی ویروسی قوی ساخته که خواص آن در بهبود بیماریهای ویروسی از قبیل hpv یا زگیل تناسلی نیز ثابت شده است.
بنابراین با توجه به خواص این قارچ در تقویت سیستم ایمنی بدن، بهبود عفونت ها از طریق تاثیر بر گلبول های سفید و نیز خواص آنتی ویروسی، می‌توان گفت این قارچ مکملی بسیار قوی برای مقابله با انواع بیماری ها و ویروس ها می باشد.
نکته حائز اهمیت آن است که مصرف این قارچ برای افرادی که جراحی پیوند عضو انجام دادند ممنوع میباشد زیرا در مورد این افراد سعی بر آن است که سیستم ایمنی بدن را پایین نگاه داشته تا بدن عضو پیوند شده را به عنوان یک عضو خارجی تشخیص نداده و اصطلاحاً عضو پیوند شده را پس نزند.
در انتها لازم به ذکر است با توجه به اینکه برای ویروس کرونا ۲۰۱۹ تاکنون هیچ درمان خاصی یافت نشده و به درمان آنتی بیوتیکی نیز پاسخ مثبتی نداده است به توصیه هایی که برای ساخت آنتی بیوتیک های خانگی می‌شود و هیچ پشتوانه علمی ندارد اعتماد نکنید اما در نظر داشته باشید داشتن سیستم ایمنی قوی لازمه مقابله با هر ویروسی است که در این بحران نیز تمامی سازمان ها تاکید بسیار بر آن دارند. همچنین حتی الامکان از داشتن استرس در مورد ابتلا به این بیماری جلوگیری کنید زیرا استرس یکی از عواملی است که موجب ترشح هورمون کورتیزول و سرکوب سیستم ایمنی خواهد شد.

گانودرما

همانطور که در قسمت اول مطالعه کردید به بررسی بیماری دیابت و انواع آن پرداختیم. در این قسمت میخواهیم بیشتر به بررسی تأثیر قارچ گانودرما لوسیدم روی این بیماری بپردازیم.

فواید گانودرما در بهبود دیابت

با وجود تلاش‌های بسیاری که در زمینه درمان دیابت صورت گرفته، این بیماری هنوز هم یکی از مهمترین مشکلات بشری و از دلایل عمده مرگ و میر در جهان است که تمایل بیشتری برای بروز در جوانان دارد.

آزمایشات انجام شده نشان داده‌اند که قارچ دارویی گانودرما لوسیدم به دلیل ترکیب و خاصیت بیولوژیکی خود، تاثیر بسزایی در بهبود بیماری دیابت دارد.

طی پژوهشی بالینی 71 بیمار بالای 18 سال مبتلا به دیابت نوع دو، به مدت دوازده هفته تحت درمان با گانودرما قرار گرفتند. پس از آن آزمایشات نشان دهنده آن بود که این قارچ دارویی بی خطر در کاهش قند خون موثر است و این واقعیت امیدوار کننده گانودرما را به یک مکمل غذایی فوق العاده که دارای منابع طبیعی بسیار مفید و در نتیجه توانایی معالجه بیماری‌های جدی است، تبدیل نموده است. در پژوهشی دیگر که بر روی موش‌های مبتلا به دیابت انجام شد آزمایشات افزایش قابل توجه سطح انسولین پلاسما و کاهش سطح قند خون پلاسما را نشان دادند.

نتایج این تحقیقات و بسیاری تحقیقات دیگر مسیر گسترده‌ای را برای درمان بیماری‌های جدی به وسیله غذاهای طبیعی پیش روی بشر قرار داده‌اند.

دیابت و قارچ گانودرما
دیابت و قارچ گانودرما

بر اساس تحقیقات، قارچ گانودرما به چند دلیل در بهبود بیماری دیابت موثر است:

  1. پلی‌ساکارید موجود در این قارچ باعث افزایش سطح انسولین و کاهش سطح گلوکز می‌شود. همچنین از آئورت و شریان میوکارد این پات‌ها محافظت می‌کند.
  2. این قارچ تاثیری مشابه ماده انسولین دارد.
  3. به لوزالمعده کمک می‌کند تا انسولین مورد نیاز و کافی برای بدن تولید کند.
  4. با تقویت سایر ارگان‌ها و غدد، جذب انسولین را در بدن به حداکثر خود می‌رساند.
  5. پروتئین گلیسین موجود در این قارچ قادر است آنزیم پروتئین تیروژین فسفاتاز B1 را که در درمان دیابت بسیار موثر است در شرایط آزمایشگاهی مهار کند.
  6. تری ترپن موجود در این قارچ باعث مهار فعالیت ردوکتازآلدوز و آلفا گلوکزید می‎شود در نتیجه می‌تواند فشار خون بعد از غذا را سرکوب کند. گانودرما لوسیدم همچنین کلیه و سیستم گردش خون را نیز از آسیب‌های احتمالی ناشی از بیماری دیابت محافظت می‌کند.
  7. این قارچ نسبت بین تنظیم کننده‌های پروتئین آپوپتوز (P53 , BCL2) در گلبول‌های سفید را متعادل کرده و موجب کاهش شاخص آپوپتوز می‌شود.
  8. این قارچ مرگ سلولی را که تحت بیماری دیابت به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد، مهار می‌کند.
  9. این قارچ منجر به ترمیم گلبول‌های قرمز و مقاومت آنها در برابر همولیز اسید می‌شود که این امر نشان دهنده اثرات ضد آنمی و محافظت غشایی است.
  10. این قارچ دارای اثرات هیپوگلیسمی برجسته‌ای است که در عادی سازی سطح قند خون و محتوای هموگلوبین گلیکوزیله شده نقش بسزایی دارد.

این قارچ اثر عادی سازی بر شاخص‌های فرمول لکوسیت‌های تحت دیابت نوع یک را دارد و مصرف آن تاثیر قابل توجهی بر لکوسیت در افراد سالم نشان نمی‌دهد، که این امر نشان دهنده این است که هیچ اثر فیزیولوژیکی نامطلوبی ندارد.

لوزالمعده

لوزالمعده، پانکراس یا خوش گوشت غده‌ای پهن و دراز است که در قسمت فوقانی شکم، پشت معده قرار گرفته و تا نزدیک طحال ادامه دارد. وزن پانکراس در انسان بالغ سالم در حدود صد گرم است.

لوزالمعده شامل دو غده می‌باشد:

  • غده درون ریز: غده‌ای که ترشحات آن با نام هورمون وارد جریان خون می‌شوند. سلول‌های جزیره‌ای که جزایر لانگرهانس نامیده می‌شوند وظیفه تولید و آزاد سازی هورمون‌ها را بر عهده دارند. مهمترین هورمون لوزالمعده، انسولین است که وظیفه اصلی آن تحریک واکنش‌های آنابولیک بر روی کربوهیدرات‌ها، چربی‌ها، پروتئین‌ها و اسیدهای نوکلئیک می‌باشد. همچنین انسولین یک ماده شیمیایی است که اجازه می‌دهد قند وارد سلول‌های بدن شده و تولید انرژی کند.
  • غده برون ریز: مجرای لوزالمعده اغلب با اتصال به مجرای صفراوی از طریق مجرای مشترک صفرا، مایع صفرا و شیره لوزالمعده را به درون قسمت ابتدایی روده باریک که دوازدهه نامیده می‌شود، تخلیه می‌کند. آنزیم‌های این بخش به تجزیه شیمیایی غذا و فرآیند هضم کمک می‌کنند. اگر این آنزیم‌ها به جای دوازدهه، در داخل بافت لوزالمعده فعال شوند، شروع به تجزیه و از بین بردن بافت خود لوزالمعده می‌نمایند که این پدیده پانکراتیت یا التهاب لوزالمعده نامیده می‌شود.

وظایف لوزالمعده:

وظایف اصلی لوزالمعده عبارتند از:

  1. تولید انسولین، گلوکاگون و هورمون‌ها
    یکی از شناخته شده ترین اثرات انسولین، کاهش غلظت گلوکز در خون می‌باشد. به این ترتیب سطح قند خون کاهش یافته و سلول‌های بدن از گلوکز برای تولید انرژی استفاده می‌کنند. در صورتی که لوزالمعده انسولین کافی تولید نکند دیابت نوع یک ایجاد می‌شود.       بر خلاف انسولین، گلوکاگون سطح قند خون را افزایش می‌دهد در نتیجه ترکیب انسولین و گلوکاگون باعث حفظ تعادل سطح قند در خون می‌شود.
  2. هضم پروتئین‌ها، چربی‌ها و کربوهیدرات‌ها در روده دومین وظیفه لوزالمعده، ترشح و آزادسازی مایعات گوارشی است. به عبارتی پس از ورود غذا به معده آنزیم‌های گوارشی که به نام ترشحات پانکراس نیز شناخته می‌شوند، از طریق چندین مجاری کوچک ابتدا به مجرای اصلی لوزالمعده و سپس به مجرای صفراوی می‌ریزند. پس از آن مجرای صفراوی، ترشحات را به کلیه برده تا در آنجا با صفرا ترکیب شده و به هضم غذا کمک کنند.

دیابت بیماری خاموش

سرشماری انجام شده در سال 1397 نشان داد که قریب به پنج میلیون نفر در ایران مبتلا به دیابت می‌باشند. همچنین در حدود دو میلیون نفر نیز در حالی که مبتلا به این بیماری هستند از بیماری خود اطلاع ندارند.

دیابت بیماری مزمنی است که بر روی چگونگی تولید و استفاده از انسولین در بدن اثر می‌گذارد. در صورتی که سلول‌های بدن در مقابل انسولین مقاومت نشان دهند یا بدن به میزان کافی انسولین تولید نکند، فرد به بیماری دیابت مبتلا خواهد شد.

معمولا افراد مبتلا به دیابت آثار فیزیکی مشاهده نخواهند کرد مگر قند خونشان به بیش از دو برابر میزان نرمال برسد. در این حالت حتی در کسانی که مبتلا به بیماری دیابت نمی‌باشند نیز علائم این بیماری ظاهر می‌شود.

تفاوت دیابت نوع یک و نوع دو

بسیاری از سردرگمی‌ها در مورد بیماری دیابت ناشی از این واقعیت است که دو نوع اصلی دیابت وجود دارد و هنوز بسیاری از مردم تفاوت میان این دو نوع را نمی‌دانند. دکتر گری شینر، متخصص دیابت در پنسیلوانیا می‌گوید: مقایسه دیابت نوع یک و نوع دو مانند مقایسه سیب با تراکتور است. تنها نقطه مشترک آنها عدم توانایی در کنترل قند خون است.

از جمله مهمترین تفاوت این دو نوع عبارتند از:

  1. در نوع یک این بیماری بدن فرد به هیچ وجه انسولین تولید نمی‌کند به همین علت نوع یک بیماری دیابت، یک بیماری خودایمنی است به نحوی که به سیستم ایمنی بدن حمله کرده و سلول‌های سازنده انسولین در لوزالمعده را از بین می‌برد. هنوز هیچ کس به طور دقیق نمی‌داند چه چیزی موجب این پدیده می‌شود اما به احتمال زیاد نقش ژنتیک می‌باشد. در دیابت نوع دو بدن فرد انسولین می‌سازد اما یا مقدار آن کافی نیست و یا استفاده از آنچه می‌سازد مشکل است. چاقی به ویژه در ناحیه اطراف شکم، کم تحرکی و پیشینه خانوادگی خطر ابتلا به این نوع دیابت را افزایش خواهند داد.
  2. دریافت انسولین برای افراد مبتلا به دیابت نوع یک ضروری است اما برای افراد مبتلا به دیابت نوع دو درمان‌های متفاوتی از جمله رژیم غذایی، ورزش و … وجود دارد. در صورتی که این تلاش‌ها موثر نباشند و بیماری بدتر شود فرد به سراغ تزریق انسولین می‌رود.
  3. افت قند خون یا هیپوگلیسمی در دیابت نوع یک بسیار شایع‌تر است.
  4. مبتلایان به دیابت نوع دو باید بیشتر از مبتلایان به دیابت نوع یک در خوردن شیرینی‌جات دقت کنند. زیرا مبتلایان به دیابت نوع یک به دلیل مصرف انسولین، می‌توانند مواد شیرین مصرف کنند مشروط بر آنکه میزان مصرف آنها با دوز انسولین مطابقت داشته باشد در نتیجه به سادگی انسولین بیشتری برای مبارزه با یورش قند مصرف می‌کنند اما مبتلایان به دیابت نوع دو به دلیل اینکه اغلب از انسولین استفاده نمی‌کنند، به راحتی نمی‌توانند قندی را که مصرف کرده‌اند بی‌اثر کنند.
  5. دیابت نوع یک معمولا در کودکان تشخیص داده می‌شود ولی دیابت نوع دو بعدا به وجود می‌آید. البته این احتمال وجود دارد که یک بزرگسال نیز به دیابت نوع یک مبتلا شود اما ابتلا به آن در کودکان بسیار شایع‌تر است. به همین علت به دیابت نوجوانی نیز معروف است.

فاکتورهای خطر ابتلا به دیابت

  • ژنتیک و سابقه خانوادگی.
  • بیماری پانکراس.
  • عفونت‌ها به خصوص عفونت‌های ویروسی.
  • چاقی و اضافه وزن.
  • نداشتن تحرک کافی.
  • فشار خون بالا.
  • سن بالا.
  • بیماری‌های پلی‌کیستیک تخمدان.
  • بالا بودن سطح چربی خون(GT)
  • پایین بودن کلسترول خوب(HDL)